پيغمبر عليه السّلام كه سئوال كن از من تا ترا هدايت كنم به حب على بن أبى طالب ، و متأخرين ايشان اين اخبار را ترويج و تشهير كنند ، و نمىفهمند كه در اين وضع و افتراء قصورى عظيم بجناب پيغمبر لاحق مىشود به چند وجه : اول آنكه محبت على كه فرض ايمان و ركن دين است او را حاصل نبود . دوم آنكه در تحصيل اين امر ضرورى قصور و تغافل و اهمال داشت ، كه بار بار تأكيد اين معنى از حضور اقدس مىرسيد . سوم آنكه بارى تعالى او را در اين امر ضرورى محتاج بسئوال داشت ، و خود به خود بىطلب او نداد ، حال آنكه جميع انبياء را ضروريات ايمانى از ابتداء خلقت حاصل مىباشد ] [ 1 ] - انتهى . اين كيد كه شاهصاحب بحب ترعرع و تحذلق از كابلى هم در آن پا را فراتر نهاده ، در اصل حاصل مضمون لفظ هميشه زياده كرده ، و كابلى آن را ذكر نكرده ، و نيز از دليل كابلى به جهت كدامين مصلحت سانحه اعراض فرموده ، سه دليل متين بر تكذيب مضمون منحوت خود ذكر نموده‌اند ، صريح است در آنكه كسى را براى امرى تأكيد كردن دليل است بر آنكه اين امر براى او حاصل نيست ، و او در آن قصور و اهمال و تغافل دارد . پس بنا بر اين ثابت مىگردد كه اين همه صحابه كه در حجة الوداع حاضر بودند ، و بحديث غدير مخاطب ، و از جملهء ايشانند حضرات ثلاثه ، محبت جناب أمير المؤمنين عليه السّلام كه فرض ايمان و ركن دين است ، تا

--> [ 1 ] تحفهء اثنا عشرية : 80